Ποιος πιστεύει τί; Γράφει ο Ηλίας Βαλάρης

Σε ρυθμούς της φετινής προεκλογικής ΔΕΘ βρισκόμαστε ακόμα, με τον Πρωθυπουργό να έχει καταθέσει τις θέσεις και τις προτάσεις του και με το σύνολο της Αντιπολίτευσης θεσμική και… μη να έπονται και να λένε κι αυτοί τις δικές τους ιδέες και «όνειρα».

Κι επειδή ακριβώς είναι προεκλογική περίοδος γίνεται πλέον αντιληπτό πως το ενδιαφέρον είναι επαυξημένο, ελέω της μάχης να πειστεί το εκλογικό σώμα, πρώτα να πάει να ψηφίσει (η αλήθεια είναι πως δεν ξέρουμε ποιοι το επιθυμούν και ποιοι είναι υπέρ της χαλαρής ψήφου) και βέβαια να ρίξει το κουκί του στο μαγαζί που «διευθύνει» ο καθένας εξ αυτών.

Κι εδώ λοιπόν αρχίζει το ενδιαφέρον της φετινής γύρας των πολιτικών μας ταγών στη Θεσσαλονίκη, κατ’ αρχήν με την τεράστια διαφορά που υπάρχει μεταξύ του τί λέει ο Πρωθυπουργός και τί οι της αντιπολίτευσης.

Βλέπετε, η κυβέρνηση κατέθεσε τις προτάσεις της προς τους πολίτες και οι οποίοι όπως κι αν τις κρίνουν, περιμένουν την εφαρμογή τους, με την αντιπολίτευση να καταθέτει ιδέες και υποσχέσεις για το μέλλον, με τους πολίτες να καλούνται να τις αξιολογήσουν με την προοπτική της επόμενης χρονιάς.

Κι εδώ που τα λέμε, με τις συνθήκες που επικρατούν πέριξ τα χώρας μας και με τις συνέπειες των ατελείωτων κρίσεων που ταλανίζουν το εσωτερικό μας, το τί «μπαίνει στο πιάτο μας» σήμερα μάλλον είναι πολύ σοβαρότερο από τα όνειρα για τα «φιλέτα» στο απώτερο μέλλον.

Κι αν για την κυβέρνηση που έχει απέναντί της την πίεση της κοινωνίας για μέτρα ανακούφισης, αυξήσεις και μειώσεις των βαρών, η αλήθεια είναι πως είναι μια άχαρη διαδικασία να βρίσκει, να αιτιολογεί, να δικαιολογεί και να εξαγγέλλει, για την αντιπολίτευση ο ρόλος της είναι ακόμα πιο άχαρος και δύσκολος, επειδή δεν φτάνει μόνο να υπόσχεται ωραία πράγματα, για να χαϊδέψει αφτιά, αλλά οφείλει και να αποδυναμώσει ή και να αμφισβητήσει το κυβερνητικό αφήγημα.

Εδώ λοιπόν μπαίνει το επόμενο ενδιαφέρον σημείο, μιας και βλέπουμε ξεκάθαρα τη μεγάλη διαφορά που υπάρχει μεταξύ των κυβερνητικών εξαγγελιών και των όσων λένε οι της αντιπολίτευσης.

Ακούμε λοιπόν κριτική για τα όσα είπε ο Πρωθυπουργός, παράπονα για το ύψος των παροχών και των μέτρων, τα ελλείμματα που μένουν πίσω, αλλά και τις αδικίες που δεν διορθώνονται, αλλά ουδείς αμφισβητεί το γεγονός πως ότι ειπώθηκε θα εφαρμοστεί, ακόμα κι αν μένει η απογοήτευση για το κάτι παραπάνω.

Στο αντίποδα αυτής της συνθήκης βλέπουμε και τι συμβαίνει με την αντιπολίτευση, που παρόλο που έχει φτιάξει πολλά και ωραία σενάρια, υποχρεούται ν’ αγωνίζεται να πείσει για την αξιοπιστία των όσων επικαλείται.

Αυτή είναι λοιπόν η μεγάλη διαφορά μεταξύ των όσων υποστήριξε ο Πρωθυπουργός κι αυτών που λένε οι επικεφαλής των κομμάτων της αντιπολίτευσης, καθώς οι κυβερνητικές προτάσεις δεν αμφισβητούνται, ενώ των υπολοίπων μπαίνουν στην κρησάρα της μνήμης και στη ζυγαριά  της ειλικρίνειας, με τους πολίτες να έχουν καεί επανειλημμένως και κατά συρροή.

Το θέμα λοιπόν της αξιοπιστίας είναι το κρίσιμο ζητούμενο και προφανώς,  στις εκλογές ωριμότητας που έρχονται, μετά την ψυχρολουσία των μνημονίων, τις απανωτές κρίσεις και το τέλος της αφέλειας των προμνημονιακών  χρόνων, θα παίξει πολύ κρίσιμο ρόλο.

Βασικά η κυβέρνηση, που δέχεται πυρά για το ύψος των μέτρων επιβεβαιώνει πως είναι αξιόπιστη, κάτι που το θέλει κι έναντι του εγχειρήματος Τσίπρα.  Ενώ η αντιπολίτευση πελαγοδρομεί στα δικά της σοκάκια, με την αδυναμία να πείσει με τον σημερινό λόγο της να είναι εμφανής, εξ’ ου και για να προχωρήσει μπροστά αναγκάζεται να κοιτά πίσω… ακόμα κι ανεμίζοντας πλαστικά σημαιάκια κι αναφερόμενη στην ένδοξη ιστορία του πολύ μακρινού παρελθόντος της, ελπίζοντας βέβαια πως οι αμαρτίες του χθες έχουν παραγραφεί!