Τίτλοι Ειδήσεων
Αρχική » Παράπονα vs αυταρέσκεια. Γράφει ο Ηλίας Βαλάρης

Παράπονα vs αυταρέσκεια. Γράφει ο Ηλίας Βαλάρης

Το Πάσχα στην Κέρκυρα αποτελεί την πλέον εμβληματική περίοδο του νησιού κι ιδίως της πόλης, όπου με τα έθιμα και την ιδιαιτερότητα που εμφανίζει εδώ και πολλά χρόνια αποτελεί ένα σημείο αναφοράς τόσο για τους κερκυραίους, όσο και για τους χιλιάδες επισκέπτες που τιμούν με την παρουσία τους τις μέρες του Θείου Πάθους το νησί μας.

Με χιλιάδες όμως επισκέπτες σε μια πόλη, ήδη πυκνοκατοικημένη, που δεν κατασκευάστηκε προ αιώνων για να καλύπτει τις σύγχρονες απαιτήσεις, αλλά την εποχή της… εξ’ ου και ζωντανό μνημείο της UNESCO, προφανώς και η συμβίωση μονίμων κατοίκων, επισκεπτών, επιχειρηματικότητας και θρησκευτικών δρώμενων  είναι εξ ορισμού μια πάρα πολύ δύσκολη εξίσωση.

Σε μια ούτως ή άλλως δύσκολα διαχειρίσιμη κατάσταση προφανώς και θα υπάρξουν αστοχίες, αναποδιές, αλλά κι επιτυχίες, ως συνέπεια της προετοιμασίας που οφείλουν και κάνουν όλες οι τοπικές αρχές  ενόψει της Μ. Εβδομάδας.

Παρ’ όλα αυτά αξίζει να σημειώσουμε πως ποτέ δεν λείπουν τα παράπονα κι οι γκρίνιες, όπως και δεν αποφεύγονται οι αυταρέσκειες των αρχών, μιας κι όσα στραβά συμβαίνουν αποδίδονται σε κάποιον άλλο παράγοντα πέρα ημών κι υμών, ενώ κάθε σωστό οικειοποιείται και διαφημίζεται.

Τα παράπονα, ως αναπόφευκτη συνθήκη της πίεσης που δέχονται οι πολίτες εστιάζουν σε όσα ενοχλούν, αλλά προσπερνούν με ευκολία την ατομική ευθύνη και συνείδηση, μιας και για όλα υπάρχει μια γκρίνια, αλλά ποτέ δεν θ’ ακούσετε για όσα θα έπρεπε να κάνουν ίδιοι οι πολίτες αλλά δεν μπήκαν στον κόπο, όπως το χρόνο που θα πετάξουν σκουπίδια, πότε κι αν πρέπει να μετακινήσουν οχήματα, ή πότε θυμήθηκαν να πάνε για ψώνια, όταν θα μπορούσαν να τα κάνουν νωρίτερα ή κι αργότερα!

Όσο για την αυταρέσκεια των παραγόντων, επίσης ως συνέπεια της πίεσης για αποτέλεσμα, αλλά και σύγκρισης με τους πρώην κι… επόμενους, παράγεται ως αναγκαιότατα τελικά εστιάζοντας σε όσα τους βγαίνουν και κρύβοντας ακόμα και κάτω από το χαλί όσα δεν τους «κάθονται», όπως τα υπέθεσαν ή τα… σχεδίασαν.

Θα έλεγα μάλιστα πως και οι δυο κλασσικές εκφάνσεις εδώ και πολλά χρόνια δεν αξίζουν καμίας ιδιαίτερης προσοχής, πόσο μάλλον θεώρησης, μιας και δεν ξεφεύγουν του συνηθισμένου και είναι δυστυχώς γνωστοί και οι λόγοι που εμφανίζονται.

Η επιτυχία ή η αποτυχία εντέλει είναι μια πολύ σχετική έννοια, που μεγάλη σημασία έχει και η τύχη για να πέτυχουν μέτρα ή ν’ αποτύχουν σχέδια κι αυτό καλό θα είναι να το λάβουν υπόψη τους όλοι… τώρα που ένα ακόμα Πάσχα είναι παρελθόν. Όσο κι αν οι δημότες διαμαρτύρονται για όσα στραβά συνάντησαν ξέρουμε όλοι πως το κάνουν γιατί ξεβολεύτηκαν, αν και δεν θ’ άλλαζαν με τίποτε το Πάσχα στο νησί τους, αλλά και οι τοπάρχες αυτοθαυμάζονται, γιατί πολύ απλά έχουν ανάγκη να διηγηθούν επιτυχίες, ακόμα κι αν αυτές είναι  αμφιβόλου ποιότητας… αλλά πρέπει να μιλήσουν στο ακροατήριό τους και να δικαιολογήσουν την παρουσία τους.

Μόνο που σε μια πόλη που δεν έχει υποδομές, δεν μπορεί να φιλοξενήσει ξαφνικά 80 και 90 χιλιάδες ανθρώπους στο ιστορικό της κέντρο, παρ’ όλο που έτσι πρέπει να γίνει για τις ημέρες αυτές. Οπότε θέλοντας και μη,  διηγώντας τα ή όχι, η ουσία είναι πως ακόμα και όλα να σχεδιαστούν σωστά, όλοι να συντρέξουν με απόλυτη πειθαρχία και τάξη… πάλι δεν βγαίνει το πλάνο και τα προβλήματα θα εκθέσουν ακόμα και τις καλύτερες προθέσεις.

Οπότε ότι συνέβη για μια ακόμα χρονιά, καλό θα είναι να καταλάβουμε πως δεν πέτυχε, αλλά έτυχε… όσο κι αν η σκέψη αυτή χαλά πρώτα και κύρια τους ταγούς, αλλά και εκείνους που είναι πρόθυμοι να γκρινιάζουν.

Άλλωστε αν δεν ξεροστάλιαζαν δύο 24ωρα αστυνομικοί και λιμενικοί στους δρόμους, σιγά μην υπήρχε διαχείριση του κυκλοφοριακού, ενώ αν δεν συμμετείχε, για τελευταία φορά,  το λιμάνι στην υπηρεσία της πόλης, το χάος θα ήταν δεδομένο, παρόλες τις αλάνες που διατέθηκαν την τελευταία στιγμή.

Αντίστοιχα και με την καθαριότητα το ίδιο κι αυτό συνέβη… που όπου μπόρεσαν καθάρισαν κι όπου δεν… απλά δεν τα είδαν, οι δε ντόπιοι κι επισκέπτες άλλοι έκαναν το καθήκον τους κι άλλοι αγρόν ηγόραζαν, όπως άλλωστε συμβαίνει πάντα!

Τελευταίο άφησα τη νέα φετινή επιχείρηση, στο όνομα του σεβασμού των εθίμων, όπου κι άδειασε το κέντρο από τραπεζοκαθίσματα, δίνοντας άπλετο χώρο για τις λιτανείες και τους επιταφίους, αλλά γέμισε ο τόπος από μικροπωλητές, που ουδείς ασχολήθηκε (παραδόξως) με την προκλητική παρουσία τους.

Αντιστοίχως τα σκοινιά που επανάκαμψαν απέδειξαν πόσο  άχρηστα ήταν… μιας και κάποιοι φαίνεται πως δεν έχουν παρακολουθήσει στο παρελθόν Πάσχα στην πόλη οπότε και κρίνουν μάλλον  με  άλλες προσήκουσες!

Όσο για τα 7λεπτά των… μπότηδων, αυτό μένει αιωρούμενο, καθώς η γκαντεμιά των αντιδημάρχων υπερκέρασε την καινοφανή πρωτοβουλία για ευταξία κι ασφάλεια σε ένα έθιμο αιώνων… που πλέον λόγω του συνωστισμού, χρειάζεται  προσοχή και σίγουρα όχι φανφάρες!

ΚΕΡΚΥΡΑ ->
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ->
ΕΛΛΑΔΑ ->
ΙΟΝΙΑ ΝΗΣΙΑ ->
ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ->
ΚΟΣΜΟΣ ->
ΑΠΟΨΕΙΣ ->
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ->
Ο ΚΟΥΚΟΣ ΠΟΥ ΜΙΛΑΕΙ ->
Επιστροφή Στην Κορυφή