Χρηματιστήριο ψήφων. Γράφει ο Ηλίας Βαλάρης

Η  προεκλογική περίοδος ανοίγει επισήμως πλέον με την παραδοσιακή άνοδο του πολιτικού κόσμου στη Θεσσαλονίκη για τη ΔΕΘ, όπου αναμένεται να ξεδιπλώσουν τα επιχειρήματά τους και τα κελεύσματά προς το ελληνικό ακροατήριο, που υποτίθεται πως περιμένει να ακούσει τι σχεδιάζουν για λογαριασμό του κυβέρνηση και κόμματα της αντιπολίτευσης.

Για να μην γελιόμαστε βέβαια, μαζί με την προεκλογική περίοδο κάνει είσοδο και το κλασσικό χρηματιστήριο ψήφων, που είθισται να λειτουργεί στον κεντρικό πυρήνα του πολιτικού λόγου των κομμάτων, ανεξάρτητα θέσης και προοπτικών.

Κι επειδή ως γνωστόν τα μεγαλύτερα ψέματα λέγονται στο κυνήγι, το ψάρεμα, τον πόλεμο και βέβαια στις προεκλογικές περιόδους, οφείλουμε όλοι να προετοιμαστούμε για το τί μας περιμένει από τούδε και στο εξής κι ώσπου να φτάσουμε στην κάλπη, με το πανηγύρι που πρόκειται να ζήσουμε με τις υποσχέσεις και τις μεγαλοστομίες που πρόκειται ν’ ακουστούν.

Βλέπετε, όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσες περιπέτειες κι αν έχουμε ζήσει φαίνεται πως στο πολιτικό dna μας υπάρχει κλειδωμένη η υποσχεσιολογία και το φτηνό παραμύθιασμα, σε μια περίεργη σχέση πρόσκαιρης ευφορίας και της απόλυτης απογοήτευσης στη συνέχεια. Είναι κάτι σαν αυτομαστίγωμα, όπου όλοι θέλουν ν’ ακούσουν ωραία λόγια, παρόλο που δεν τα πιστεύουν και στη συνέχεια βολεύονται με το να διαμαρτύρονται για τη διάψευσή τους, παρόλο που οι ίδιοι επιδίωξαν να συμβεί αυτή η συνθήκη της παράκρουσης.

Παρόλα αυτά λοιπόν το «θέατρο» της προεκλογικής περιόδου ανοίγει πισήμως και όλοι θα παρακολουθήσουμε τους ρόλους  που είναι διατεθειμένοι να παίξουν οι πολιτικοί ταγοί μας.

Η μόνη μεγάλη διαφορά σε όλο αυτό το σκηνικό είναι πως η κυβέρνηση είναι η μόνη που μπορεί να επιβεβαιώσει τα λεγόμενά της ως τις εκλογές και να κριθεί για την αξιοπιστία της, ενώ η αντιπολίτευση θα συνεχίσει να αφηγείται, χωρίς να αποδεικνύει και να κρίνεται στη βάση της αξιοπιστίας που έχει επιδείξει κυρίως στο παρελθόν.

Με δεδομένο λοιπόν ότι περιμένουμε ν’ ακούσουμε πολλές μεγάλες κουβέντες, το ενδιαφέρον περιορίζεται στην εκτίμηση πόσα από τα λεγόμενα έχουν μια βάση αλήθειας και κατά πόσο έχουν κάποια πραγματική δυνατότητα εφαρμογής.

Κι όταν λέμε βάση αλήθειας εννοούμε να μην κρύβονται πίσω από λεκτικά τερτίπια ή μοχλεύσεις αναγκών και παρεμβάσεων, που η αντιπολίτευση συνηθίζει να χρησιμοποιεί για να καλύψει τα κενά των εξαγγελιών της.

Άλλωστε από τη στιγμή που δεν υπάρχει τρόπος ή μέσο για πραγματική αξιολόγηση των όσων λέγονται… οποιοσδήποτε μπορεί να… ξεχνά κάποια πράγματα για να υποσχεθεί κάποια άλλα.

Στον αντίποδα αυτών βρίσκεται μοιραία η κυβέρνηση, που έχει ανάγκη να εξαγγείλει μέτρα και ελαφρύνσεις για παράδειγμα, αλλά σε αντίθεση με τους υπόλοιπους είναι υποχρεωμένη, αλλά και σε θέση να επιβεβαίωσει αυτά που ευαγγελίζεται!

Έτσι λοιπόν με το άνοιγμα του χρηματιστηρίου της ψήφου, αναμένεται πλήθος προτάσεων, ιδεών και λύσεων, με την μεγάλη ανάγκη προς όφελος όλων να βρίσκεται στην επιβεβαίωση και την κοστολόγηση των όσων λέγονται, με μια παράμετρο που θα πρέπει να εισαχθεί επειγόντως και δεν είναι άλλη της πραγματικής κοστολόγησης των μέτρων σε σχέση με τι παραγκωνίζεται,  για να εκπληρωθεί το προεκλογικό χατίρι του ακροατηρίου.

Για να είμαι ειλικρινής το τί θα ειπωθεί στη Θεσσαλονίκη, δεν με αγχώνει… γιατί απλά είναι προεκλογικός κουρνιαχτός στο επίσημο άνοιγμα της προεκλογικής περιόδου, αντίθετα περιμένω να δω τι από αυτά που θα πει ο Πρωθυπουργός θα είναι άμεσα εφαρμόσιμα και ποια θα απευθύνονται στο… μέλλον.

Για δε την αντιπολίτευση, που δεν έχει το βάρος της απόδειξης, περιμένω να δω πόσο μακριά είναι διατεθειμένα τα κόμματα να πάνε την παροχολογία για να πείσουν το ακροατήριο πως τους αξίζει μια ευκαιρία για το… όνειρό τους.

Κι επειδή είθισται όλοι να περιμένουμε τις εξαγγελίες στη ΔΕΘ, για ν΄ αναφωνήσουμε στη συνέχεια το… «εν τη παλάμη κι ούτω βοήσωμεν», θα τονίσω πως δεν είναι αυτό το ζήτημα, αλλά τί θα προσφέρεται, χωρίς να ταράζει τις ευαίσθητες ισορροπίες της εθνικής μας οικονομίας, ώστε να μην χρειάζεται μετεκλογικά να το πάρουν πίσω,  ακόμα και διπλά!